این داستان در مورد یک کوه نورد است که می خواست از بلند ترین کوه ها بالا برود .

او پس از سال ها آماده سازی ، ماجرا جویی خود را آغاز کرد ولی از آنجا که افتخار کار را فقط برای خود می دانست ، تصمیم گرفت تنها از کوه بالا برود .

شب بلندی های کوه را تماما در بر گرفت و مرد هیچ چیز را نمی دید . همه چیز سیاه بود و ابر روی ماه و ستاره ها را پوشانده بود همان طور که از کوه بالا می رفت ، چند قدم مانده به قله کوه ، پایش لیز خورد و در حالی که به سرعت سقوط می کرد ، از کوه پرت شد .

در حال سقوط فقط لکه های سیاهی را در مقابل چشمانش می دید و احساس وحشتناک مکیده شدن توسط قوه جاذبه زمین او را در خود می گرفت .

همچنان سقوط می کر و در آن لحظات ترس عظیم ، همه رویداد های خوب و بد زندگی به  یادش آمد .

اکنون فکر می کرد مرگ چقدر به او نزدیک است .

ناگهان احساس کرد که طناب به دور کمرش محکم شد .

بدنش میان آسمان و زمین معلق بود و فقط طناب او را نگه داشته بود .

و در این لحظه سکون برایش چاره ای نمانده بود جز آن که فریاد بزند :

" خدایا کمکم کن "

ناگهان صدایی پر طنین که از آسمان شنیده می شد ، جواب داد :

" از من چه می خواهی "

- ای خدا نجاتم بده !

- واقعاً باور داری که من می توانم تورا نجات دهم ؟

- البته که باور دارم .

- اگر باور داری طنابی را که به کمرت بسته است پاره کن !

... یک لحظه سکوت ... و مرد تصمیم گرفت با تمام نیرو به طناب بچسبد .

گروه نجات روز بعد می گویند که یک کوه نورد یخ زده و مرده را پیدا کرده اند در حالی که بدنش از یک طناب آویزان بود و با دست هایش محکم طناب را گرفته بود .

او فقط یک متر با زمین فاصله داشت !

و شما ؟

چقدر به این طناب وابسته اید ؟

آیا حاضرید آن را رها کنید ؟

در مورد خداوند هرگز یک چیز را فراموش نکنید :

" هرگز نباید بگویید او شما را فراموش کرده و یا تنها گذاشته است .

هرگز فکر نکنید که او مراقب شما نیست .

به یاد داشته باشید که او همواره شما را با دست راست خود نگه داشته است "

آموخته ام که عشق مرکب حرکت است نه مقصد حرکت .

آموخته ام که هيچ کس در نظر ما کامل نيست تا زماني که عاشقش شويم .

آموخته ام که اين عشق است که زخم ها را شفا ميدهد ، نه زمان .

آموخته ام که تنها کسي مرا شاد ميکند ، که بمن ميگويد « تو مرا شاد کردي »

آموخته ام که گاهي مهربان بودن بسيار مهمتر از درست بودن است .

آموخته ام که مهم بودن خوبست ولي خوب بودن مهمتر است .

آموخته ام که هرگز نبايد به هديه اي که از طرف کودکي داده ميشود « نه » گفت

آموخته ام که هميشه براي کسي که به هيچ عنوان قادر به کمکش نيستم ، دعا کنم .

آموخته ام که زندگي جديست ولي ما نياز به «دوستي» داريم که لحظه اي با او از جدي بودن دور باشيم .

اموخته ام که تنها چيزي که يک شخص ميخواهد فقط دستي است براي گرفتن دست او و قلبي براي

فهميدنش.

آموخته ام که زير پوست سخت همه افراد کسي وجود دارد که خوشحال شود و دوست داشته باشد.

آموخته ام که خدا همه چيز را در يک روز نيافريد ، پس من چگونه ميتوانم همه چيز را در يک روز بدست آورم .

آموخته ام که چشم پوشي از حقايق آنها را تغيير نمي دهد.

آموخته ام که وقتي با کسي روبرو ميشويم ، انتظار لبخندي از سوي ما دارد.

آموخته ام که لبخند ارزانترين راهي است که ميتوان با آن نگاه را وسعت بخشيد .

آموخته ام که باد با چراغ خاموش کاري ندارد.

آموخته ام که به چيزي که دل ندارد نبايد دل بست .

آموخته ام که خوشبختي جستن آن است نه پيدا کردن آن .

و آموخته ام که قطره درياست ، اگر با درياست .

و آموخته ام که عشق ، مهرباني ، گذشت ، صداقت وبلند نظري خصلت انسانهاي انسان است.

اول براي ديدنت ، دوم براي موندنت ، سوم براي بوسيدنت ،

 بعد هر سه رو خاموش کردم براي در آغوش کشيدنت

پاداش آن صفاي خدايي كه در تو بود

  اين واپسين ترانه تو را يادگار باد

  ماند به سينه ام غم تو يادگار تو

  هرگز غمت مباد و خدا با تو يار باد

 پنج وارونه چه معنا دارد ؟!
خواهر کوچکم از من پرسيد
من به او خنديدم
کمي آزرده و حيرت زده گفت
روي ديوار و درختان ديدم
باز هم خنديدم
گفت ديروز خودم ديدم
مهران پسر همسايه
پنج وارونه به مينو ميداد
آنقَدَر خنده برم داشت که طفلک ترسيد
بغلش کردم و بوسيدم و با خود گفتم
بعدها وقتي غم
سقف کوتاه دلت را خم کرد
بي گمان مي فهمي
پنج وارونه چه معنا دارد!

بجز از عشق چون پناهی نیست

                                           برم از عشق هم به عشق پناه

شادی اگر نیست غمی نیست             یاری اگر نیست غمی نیست

عمری اگر نیست غمی نیست             عشقم اگر نیست غم اینست

عشق شوری نیست کز مردن زسر بیرون رود

                                                              سر کشد چون گردباد از خاک سرگردان عشق